poniedziałek, 16 wrzesień 2019

  • Zbieramy środki na dalszą rozbudowę - windę
    w ramach akcji Kilometry Dobra 2019
  • Proszę przekaż nam 1 procent podatku
    KRS 0000015000
  • Zbieramy: nakrętki, makulaturę, folię polietylenową
    Jak możesz - przekaż nam niepotrzebne materiały recyclingowe
< >

OWI

ŚDS

PORADNIA

Ochrona zdrowia

Metody pracy

Cele i metody pracy

Metoda Porannego Kręgu

mgr Małgorzata Srogi, nauczyciel-terapeuta
Ośrodek Rehabilitacyjno - Edukacyjno - Wychowawczy

Metoda Porannego Kręgu jest metodą, która obejmuje swym zasięgiem wszystkie zmysły: dotyk, wzrok, słuch, węch i smak. Głównym jej celem jest dostarczenie wychowankom określonej ilości bodźców, które pobudzają zmysły do działania a co za tym idzie stworzenie poczucia bezpieczeństwa, zaufania i radości. Pamiętajmy, że zmysły mają duży wpływ na proces uczenia się, dostarczają nam informacji o otaczającym nas środowisku i są podstawą rozwoju każdego człowieka. Pracując więc z dzieckiem niepełnosprawnym staramy się dostarczać mu, wiele rozmaitych bodźców zmysłowych, które pobudzają jego wszechstronny rozwój. W czasie trwania Porannego Kręgu głównym zadaniem nauczyciela jest stworzenie przyjaznej atmosfery a przede wszystkim zniwelowanie niepewności wśród wychowanków dzięki czemu uczą się koncentracji i wiary we własne możliwości.
Metoda Porannego Kręgu jest formą zajęć grupowych dzięki czemu umożliwiamy im bycie w grupie, ale nie pozbawiamy też indywidualnego kontaktu z nauczycielem. Dzieci siedzą w kręgu zwrócone twarzą do siebie. Istotnym elementem, o którym powinniśmy pamiętać jest wygodna pozycja ułożeniowa u dzieci leżących. Komfort i poczucie bezpieczeństwa jest połową sukcesu w trakcie przeprowadzonych zajęć. Nauczyciel podchodzi kolejno do każdego dziecka i wspólnie z nim wykonuje daną czynność. Podstawą metody "Porannego Kręgu" jest otaczający nas świat przyrody, który jest źródłem podstawowych symboli: żywiołów, barw, zapachów, smaków, odgłosów, wrażeń dotykowych i termicznych, które przyporządkowane zostały określonej porze roku:
 
  Lato Wiosna Jesień Zima
Żywioł Ogień Ziemia Powietrze Woda
Kolor Czerwień
Pomarańcz
Zieleń Żółć
Brąz
Biel
Błękit
Zapach Różany Cytrynowy Lawendowy Miętowy
Smak Wiśniowa
konfitura
Cytryna
z cukrem
Krem orzechowy
Miód
Miętowe talarki
w czekoladzie
Instrument Gong Bęben Dzwony rurowe Trójkąt
Dzwoneczki
Rekwizyty Czerwone chusty
wstążki
Zielone chusty
wstążki
Suche liście
Brązowe, żółte
chusty, wstążki
Chusty
Papierowy śnieg
Głoski I O E A
 
Jak wygląda Metoda Porannego Kręgu? Poszczególne etapy jej przeprowadzenia:
1. Zapalenie lampki zapachowej (zapachy zgodne z porą roku).
2. Obejście z lampką kręgu dzieci, wymienienie imion, zwrócenie uwagi na cechy ognia.    
 
001     002
 
3. Śpiewanie powitalnej piosenki, w której wymienia się imię każdego dziecka, i jednoczesne masowanie dłoni oliwką zapachową (zapach oliwki powinien być taki sam jak lampki zapachowej, piosenką mogą być np. dwukrotnie powtarzające słowa "Witaj ... (imię dziecka), jak się masz. Wszyscy cię witamy. Wszyscy cię kochamy, bądź wśród nas".
 
003
 
4. Krótkie opowiadanie o danej porze roku, w którym możemy pokazać różne ciekawostki przyrodnicze z nią związane.
5. Spotkanie z żywiołem:
- wiosna - rozcieramy dzieciom glinę na dłoniach, najpierw jest mokra, śliska i zimna, a później ciepła, szorstka i krucha;
- lato - zapalamy świece lub lampion, opowiadamy o ogniu i pokazujemy jego właściwości, na koniec zdmuchujemy lub zalewamy ogień wodą;
- jesień - rozwiewamy suche liście, poruszamy tkaninami na ścianach i suficie albo zabawkami, rozwiewamy włosy dzieciom;
- zima - demonstrujemy wodę w stanie ciekłym i stałym, dzieci dotykają lodu, który jest zimny, śliski, zimny i mokry).
 
004    005 
    
6. Demonstracja instrumentu muzycznego (gra nauczyciel i jeśli to możliwe, dzieci; wiosną na bębnie, latem na gongu, jesienią na dzwonach rurowych a zimą na dzwonkach i trójkącie).
    
006    007 
 
7. Zakładanie na głowy dzieci kolorowych chust (kolor chusty zgodny z barwą pory roku) - następnie dziecko samo (lub z pomocą) ściąga chustę z głowy.
 
008
 
8. Zaciemnienie sali (szukanie z lampką dzieci, wymawianie ich imion, dziecko w miarę możliwości odpowiada odpowiednią głoska; wiosną - "o"; latem - "i"; jesienią - "e"; a zimą - "a", albo inaczej daje znak, gdzie się znajduje, na przykład przez podniesienie ręki albo nogi).
9. Zastosowanie bodźców smakowych (podajemy dzieciom jedzenie o odpowiednim smaku, latem - słodką wiśniową konfiturę, jesienią - miód lub krem orzechowy, zimą - miętowe pastylki, wiosną - cytrynę z cukrem; pamiętajmy o higienie i osobnej łyżeczce dla każdego dziecka!). 10. Gaszenie lampki zapachowej.
Ważne jest systematyczne wykorzystanie tej metody (również jako wstęp do zajęć właściwych), bowiem uczymy także rozpoznawania rytmu dnia, przewidywalności zdarzeń, koncentracji uwagi na przebiegu zajęć. Większość dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym dzięki temu zaczyna kojarzyć swoje imię, podejmuje podstawową formę komunikacji, przywitania się. Wprowadzając polecenia typu: "daj rękę", "patrz", "słuchamy" utrwalamy schemat ciała oraz funkcję poszczególnych zmysłów ( oczy patrzą, uszy słuchają, ręka dotyka). Ponadto jest to dobry moment do wydłużania wspólnego pola uwagi u wychowanka, wydłużania kontaktu wzrokowego, kształtowania umiejętności słuchania. W przypadku osób z głęboką niepełnosprawnością umysłową jest to szczególnie istotne.

Metoda Domana - czytanie globalne

mgr Joanna Wirchanowicz, nauczyciel-terapeuta
Ośrodek Rehabilitacyjno - Edukacyjno - Wychowawczy

Jedną z metod pomagających dziecku w opanowaniu umiejętności komunikowania się za pomocą pisma jest metoda czytania całowyrazowego Domana. Została ona zmodyfikowana i dostosowana do potrzeb dzieci z autyzmem oraz potraktowana jako wstęp do nauki czytania i pisania. Może być również wykorzystana dla dzieci z uszkodzonym układem nerwowym, z porażeniem mózgowym, zespołem Downa, zespołem Aspargera i wielu innych. Dobre efekty uzyskuje się również stosując ją w pracy z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo oraz z wszelkiego rodzaju sprzężeniami.
Zdaniem G. Domana małe dzieci mają wręcz " nieograniczony głód wiedzy połączony z łatwością przyswajania sobie nowych informacji"|(G.Doman 1992). Jest to podyktowane potencjałem i możliwościami mózgu, którego rzeczywisty rozwój następuje miedzy 1 a 5 rokiem życia. Dlatego też każdy rodzaj informacji przyswajany jest bez jakiegokolwiek świadomego wysiłku. Dziecko chce poznać każdą rzecz wielozmysłowo - dotknąć, usłyszeć, zobaczyć. W tym czasie może ono skojarzyć i przyswoić sobie równie szybko słowo mówione jak i pisane. G. Doman traktuje czytanie jako element dziecięcej zabawy, stąd też nazwa koncepcji - zabawa w czytanie.
Metoda ta jest doskonałym ćwiczeniem pamięci, percepcji wzrokowej, słuchowej i uwagi. Praca tą metodą zaczyna się od demonstrowania dziecku zestawu pojedynczych słów. Każdy zestaw składa się z pięciu słów, napisanych czerwonymi literami na specjalnie przygotowanych etykietach, które można samemu przygotować. W trakcie prezentowania etykiet zmieniana jest kolejność słów, tak aby wyrazy nie zaczynały się od tej samej litery. Następnie wycofywane jest jedno słowo, a na jego miejsce wkładamy nowe, z tego samego tematu. W zestawach łączy się zawsze wyrazy dotyczące jednej kategorii np. ubrania, części ciała, jedzenie itp.
Prezentację zaczynamy od słów dziecku najbliższych stopniowo przechodząc do bardziej abstrakcyjnych. To pierwszy etap nauki czytania.

1   2
     
3   4

 

Kolejnym etapem jest włączanie zestawów wyrażeń dwuwyrazowych (rzeczownik + przymiotnik) znanych dziecku już słów np. czerwone auto, zielony kubek, miła mama itp. Prezentacja tych wyrażeń przebiega według tych samych zasad, co pokazywanie słów. Równocześnie z prezentacją wyrażeń kontynuujemy zapoznawanie dziecka z nowymi pojedynczymi słowami. Można włączyć nawet elementy matematyki.
Następny etap pracy daną metodą to nauka czytania (prezentowania) prostych zdań. Gdy dziecko zaczyna dobrze czytać możemy budować zdania wykorzystując znane z wcześniejszych ćwiczeń etykiety. Stopniowo przechodzimy do zdań rozbudowanych wprowadzając coraz więcej słów oraz przyimki w postaci dwu - wyrazowych wyrażeń np. pod krzesłem, na krześle, za krzesłem itp. Prezentujemy te same wyrazy w różnych zdaniach, aby dać dziecku możliwość zapoznania się z ich odmianą np.

Czerwone auto stoi na stole.
Magda ma czerwony sweterek.
Tata pije z czerwonego kubka.

W miarę jak dziecko czyta coraz lepiej należy stopniowo zmniejszać wielkość liter, oraz zmienić kolor na czarny.
Ostatnim etapem pracy daną metodą jest tworzenie prostych książeczek o coraz bardziej złożonej formie i treści. Książeczki te możemy podzielić na trzy rodzaje:

- książeczki emocjonalne, których tematyka dotyczy bezpośrednich doświadczeń dziecka. W książeczce każde zdanie jest zapisane na osobnej kartce i jest poprzedzone ilustracją oddzieloną od zapisanej strony. W książeczce znajduje się pięć zdań. Dziennie prezentujemy dziecku 2 książeczki, które czytamy po 2-3 razy przez około 3 dni.
- książeczki z kategoriami, które możemy wprowadzić, jeżeli dziecko zapoznało się z bitami obrazkowo - wyrazowymi prezentowanymi według określonych kategorii np. zwierzęta, owoce itd. Opracowując taką książeczkę korzysta się z elementów znanych dziecku z prezentowanych wcześniej bitów według tej samej zasady jak w przypadku książeczek emocjonalnych. Dziennie pokazuje się 1 książeczkę.
- książeczki encyklopedyczne, które zawierają wiedzę na określony temat, mogą zawierać klika zdań na określony temat, a opracowany tekst nie musi być oddzielany od ilustracji. Kolor liter jest już zmieniony na czarny. Na tym etapie wprowadzamy pytania do tekstu tak przygotowane, że dziecko może odpowiedzieć na nie "tak"; lub "nie", na które odpowiedź wynika z czytanego tekstu, ale nie jest dokładnie zwerbalizowana.

Metodę czytania globalnego Domana można wykorzystać również do nauki pisania. W tym celu należy uświadomić dziecku, ze potrafi czytać, a że każde zdanie składa się z wyrazów, a wyrazy z liter. W przypadku dzieci niepełnosprawnych możemy wówczas wprowadzić tablice do ułatwionej komunikacji, a gdy dziecko nuczy się na tym pracować zapoznajemy je z komputerem. Bardzo często bity wyrazowe są łączone z bitami obrazkowymi, które również są ułożone według poszczególnych kategorii.

 

 5
 
 6
 
 7


Kiedy dziecko jest już zaawansowane w czytaniu całowyrazowym i zna kilka kategorii bitów wówczas możemy bawić się z dzieckiem w podpisywanie bitów etykietami. Możemy również za pomocą gotowych zdań opowiadać o sytuacji przedstawionej na obrazku lub opisywać znajdujący się na nim przedmiot. Ciekawym ćwiczeniem jest układanie historyjek obrazkowych, opowiadanie ich lub podpisywanie zdaniami układanymi z wyrazów. Do podpisywania bitów możemy również dołączyć ćwiczenia mowy czynnej, zachęcając dziecko do wypowiadania głosek. Metoda ta bowiem odgrywa istotną rolę w nauce porozumiewania się dziecka z zaburzeniami nadawania i odbierania mowy.

Bardzo ważną zasadą, o której należy pamiętać pracując daną metodą jest to, że nie dajemy dziecku do zabawy ani obrazków, które "bitujemy", ani, wyrazów, wyrażeń, czy opracowanych książeczek. Nie powinno się również zbyt często "sprawdzać" umiejętności dziecka, gdyż im częściej je sprawdzamy tym wolniej ono się uczy.
Literatura: G. Doman, J. Doman, "Jak uczyć małe dziecko czytać?", Bydgoszcz 1992

Ćwiczenia logopedyczne rozwijające sposoby komunikacji

mgr Beata Jaworska, logopeda
Ośrodek Rehabilitacyjno - Edukacyjno - Wychowawczy


Prawidłowe kształtowanie się i rozwój komunikacji dziecka stanowi podstawę rozwoju całej jego osobowości. Dla osoby z zaburzonym rozwojem, silnym przeżyciem i wielką tragedią osobistą jest niezrozumienie go przez innych. Prowadzi to w konsekwencji do obniżenia aktywności mózgu, pogłębiania się jego dysfunkcji oraz zaburzeń zachowania. Często są to nieakceptowane społecznie "prymitywne próby" porozumiewania się, których celem jest albo zwrócenie uwagi na siebie, albo uniknięcie jakiejś nieprzyjemnej sytuacji. Sprawiające kłopot zachowanie ma być odebrane jako komunikat "Spójrz na mnie" lub "Proszę, nie każ mi tego robić" (S.von Tetzchner,H.Martinsen; 2002).

Specjaliści, zajmujący się dziećmi i młodzieżą w naszym Ośrodku, napotykają w procesie edukacji, terapii i codziennych relacji z nimi na szereg barier komunikacyjnych, wynikających z wielorakiej niepełnosprawności, upośledzenia umysłowego lub autyzmu podopiecznych.

Termin "komunikacja wspomagająca i alternatywna" w najogólniejszym rozumieniu jest używany do określenia odmiennych sposobów porozumiewania się . Jest to również wspomaganie zdolności mówienia, a przy braku mowy dźwiękowej, przyswajanie zastępczych sposobów komunikacji.

Standardem powszechnie używanym do opisu tej dziedziny jest skrót AAC (ang. Augmentative and Alternative Communication).

W kontaktach z podopiecznymi kierujemy się zasadami wypływającymi z filozofii komunikacji totalnej (D.Denton;1978) Zakłada ona, że każdy w celu zaspokojenia swoich potrzeb, powinien mieć możliwość używania wszystkich dostępnych mu kanałów komunikacyjnych. W tym celu, w kontaktach z niemówiącymi wychowankami stosowane są zindywidualizowane, różnorakie formy AAC, wspierane środkami technicznymi w postaci komunikatorów i programów komputerowych.

Wstępem do odnalezienia drogi skutecznego porozumiewania się jest obserwowanie i interpretowanie zachowań podopiecznych, powiązanie zachowania z sygnalizowaną potrzebą oraz wzmacnianie pożądanych zachowań w kierunku przekształcenia ich w sygnały komunikacyjne. Proces ten określa się wdrażaniem umiejętności przedjęzykowych. U dzieci i młodzieży z dysfunkcjami ruchowymi lub zachowaniami ze spektrum autyzmu umiejętności te ograniczają się często do kierowania wzroku na przedmioty, którymi są zainteresowane, potrząsania głową lub jedną z kończyn. Osoby z upośledzeniem umysłowym, sprawne manualnie, w procesie porozumiewania się wykorzystują gesty naturalne lub zunifikowane i połączone z symbolami graficznymi w systemie Programu Makaton.

Celem wstępnego etapu terapii umiejętności komunikacyjnych jest wzmacnianie aspektu sprawczości i intencyjności działań osoby niepełnosprawnej. Prowadzi to ma do udzielania odpowiedzi na pytania poprzez wskazanie wzrokiem lub gestem osoby, przedmiotu lub symboli "TAK-NIE".

logopedia 1logopedia 2


       Niezbędne jest sytuacyjne wykorzystanie możliwości ekspresji oraz wzmacnianie możliwości porozumiewania się i inicjowania kontaktów. Sposób porozumiewania się z podopiecznym nie powinien ograniczać się do komunikowania informacji negatywnych (bólu, głodu, niezadowolenia), ale prowadzić ma również do zadawania pytań, zaprzeczeń i dokonywania wyboru aktywności.
Stosowany w naszym Ośrodku system komunikacji alternatywnej to:
- Program Makaton- system gestów wzmacniany mową i symbolami graficznymi;
- system znaków graficznych PCS (ang. Picture Communication System) wspierany mową i komunikatorami.

Program Językowy Makaton powstał w 1972r. w Wielkiej Brytanii i początkowo opierał się na porozumiewaniu za pomocą znaków manualnych, w znacznym stopniu wykorzystujących system Języka Migowego. W wyniku przeprowadzonych badań opracowano listę 350 słów obejmujących podstawowe pojęcia dnia codziennego. Zapamiętanie ich sprawiało osobom niepełnosprawnym intelektualnie duży problem, w związku z tym w 1985 r. włączono w Program Makaton znaki graficzne (symbole). W chwili obecnej Słownictwo Podstawowe w Makatonie to 450 gestów i symboli graficznych. W odróżnieniu od języka migowego w Makatonie wykonywane gesty wspomagają tylko słowa kluczowe (pojęcia, które niosą najwięcej informacji w zdaniu), a nie każde wypowiadane słowo. Wykonywanym gestom powinna - w miarę możliwości- towarzyszyć poprawna gramatycznie mowa (B.B. Kaczmarek; 2006). Oprócz gestów wykorzystuje się wyraz twarzy, kontakt wzrokowy, ton głosu, postawę ciała i ruch.
       

logopedia 3    logopedia 4 


Drugi - po gestach - rodzaj znaków wykorzystywanych w Makatonie to symbole graficzne. Są to proste, czarno - białe rysunki liniowe, które stanowią graficzna reprezentację pojęć. Nie posiadają one haseł wpisanych w symbol, jak to ma miejsce np. w Piktogramach. Hasła mogą być jednak wpisane pod znakami.
logopedia 5Znaki Makatonu nie zastępują mowy, stanowią jedynie jej uzupełnienie, pomagają zobaczyć wypowiadane słowa. Mogą być one połączone z innymi systemami komunikacyjnymi, np. Piktogramami lub PSC, a znaki manualne mogą być włączane do wszystkich form AAC. Osoby uczące znaków mogą również swobodnie tworzyć własny zestaw pojęć, nie kierując się kolejnością poziomów (poziom I zawiera pojęcia związane z najbliższym otoczeniem dziecka), a traktując je jedynie jako listę zasobu niezbędnych pojęć (B.B. Kaczmarek; 2006).


logopedia 6 

Każda aktywność może być połączona z gestem i symbolem, a nauczanie w kontekście sytuacyjnym podnosi skuteczność ich stosowania i podnosi rozumienie mowy, która zawsze powinna towarzyszyć pokazowi znaków.
Najważniejszym czynnikiem wpływającym na proces przyswojenia Makatonu jest potrzeba komunikacyjna i siła motywacyjna danego znaku. Łatwiej przyswoić znak, który ma dla danej osoby większe znaczenie. Należy też pamiętać o konieczności upraszczania znaków manualnych i dostosowania ich do możliwości osób o obniżonej sprawności motorycznej.
Każda osoba niepełnosprawna ma indywidualne tempo przyswojenia znaków i symboli. Skuteczne porozumiewanie się Makatonem nie jest jednak możliwe bez objęcia programem nauczania, oprócz opiekunów i terapeutów innych partnerów komunikacyjnych osób posługujących się tym systemem: rodziców, rodzeństwa i wszystkich osób, które z różnych powodów wchodzą w kontakt z osobą niepełnosprawną.
Brak widocznych efektów nie powinien skłaniać do rezygnacji, ale raczej wzbogacania metod ich nauczania, a kluczem do sukcesu jest konsekwentne stosowanie znaków w odpowiednich sytuacjach.
PSC (ang. Picture Communication System) to jeden z graficznych systemów AAC. Jest to jeden z najbardziej rozpowszechnionych systemów symbolicznych na świecie. Został on opracowany na przełomie lat '70 i '80 przez R. Johnson w Stanach Zjednoczonych. Dziś system PSC zawiera 3000 symboli uporządkowanych w takie kategorie jak: ludzie, rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki, jedzenie, emocje, symbole opisowe, czas wolny, itd. Każdy symbol posiada nad obrazkiem napis odpowiadający jego treści. Mogą to być pojedyncze słowa, często używane zwroty lub zdania.

logopedia 7

logopedia 8

Obrazki są kolorowe, a symbole często przedstawione w wielu wariantach (np. pojemniki, ludzkie twarze, budynki), aby wybrać znaczenie optymalne dla danego użytkownika. Część symboli przedstawia graficzną wersję amerykańskiego języka migowego. System PSC jest na tyle przejrzysty i estetyczny, że osoby niemówiące bardzo szybko zaczynają rozumieć znaczenie symboli i chętnie wykorzystują je do porozumiewania się.
 logopedia 9
Środki techniczne wspierające AAC

KOMPUTER - świat osób niepełnosprawnych : z poważnymi zaburzeniami mowy, wzroku, z niedowładami kończyn i niepełnosprawnościami sprzężonymi wzbogacony został dzięki komputerowi w rewolucyjny sposób . Dobierając właściwe oprogramowanie i urządzenie peryferyjne, komputer może stać się wspaniałym narzędziem terapii, edukacji i porozumiewania się osób niepełnosprawnych, dając im poczucie niezależności.
 logopedia 10

KINDTRAC - dwuprzyciskowa, podłączona do komputera "myszka - piłka", przeznaczona dla osób o ograniczonych możliwościach motorycznych. KidTrac posiada funkcję przewijania zawartości ekranu.
Dzięki przyciskom, przygotowuje również do umiejętności posługiwania się komunikatotem.

KOMUNIKATORY - urządzenia do nagrywania i odtwarzania komunikatów słownych, wspomagające komunikację osób niemówiących.

MAGIC TOUCH - ekrany dotykowe, które można przyłączyć do poprzedniej części istniejącego monitora.

TECH/TALK - komunikator umożliwiający przygotowanie 8 komunikatów na 6 poziomach, popartych obrazkami lub/i napisami umieszczonymi w kolejnych okienkach komunikatora, adekwatnych do nagranych komunikatów.

TECH/FOUR - komunikator umożliwiający nagranie 4 komunikatów, w czterech okienkach komunikatora.

GO TALK - jest to seria komunikatorów - lekkich, przenośnych i wytrzymałych urządzeń, które są idealne do użycia przez osoby niemówiące.

GOTALK 4+ - komunikator z 4 klawiszami zmiennymi i 2 stałymi, do nagrywania komunikatów na 5 poziomach.

Biblioterapia jako metoda rewalidacji

mgr Anna Rogóż, nauczyciel-terapeuta, oligofrenopedagog,
Ośrodek Rehabilitacyjno - Edukacyjno - Wychowawczy

1

Biblioterapia jest to wykorzystanie książek do pomocy ludziom w rozwiązywaniu ich problemów. Jako forma psychicznego wsparcia już od wielu lat ma zastosowanie w psychoterapii. Coraz częściej stosuje się ją, nie tylko w lecznictwie dzieci i dorosłych niepełnosprawnych i przewlekle chorych, ale i wśród zdrowych, mających osobiste problemy i przeżywające różnego rodzaju lęki. 
 
Biblioterapię stosujemy w pracy z podopiecznymi OREW w wielu przypadkach:
- dla poprawy obrazu własnej osoby,
- dla lepszego zrozumienia ludzkich zachowań i motywacji,
- dla zwiększenia szacunku wobec siebie,
- dla rozbudzenia szerszych zainteresowań wykraczających poza własną osobę,
- dla ulżenia presji emocjonalnej lub intelektualnej,
- dla pokazania, że nie jest się pierwszą osobą, która zetknęła się z danym problemem,
- dla wskazania, że istnieje więcej niż jedno rozwiązanie problemu,
- aby pomóc przedyskutować dany problem w swobodniejszy sposób,
- aby pomóc ułożyć indywidualny plan kierunku działań prowadzących do rozwiązania problemu.
 

 

CELE I ZADANIA BIBLIOTERAPII
 
Biblioterapia opiera się głównie na wykorzystywaniu terapeutycznych wartości literatury. Literatura daje szansę oderwania się od smutnej rzeczywistości. Pomaga zrozumieć siebie i innych ludzi. Może stać się punktem wyjścia do rozważań nad własną sytuacją życiową, nad sposobem pomocy samemu sobie. Czytanie, jako jeden z podstawowych elementów procesu biblioterapeutycznego, prowadzi do istotnych zmian w procesie rewalidacyjnym. 
 
Dlatego prawidłowo przebiegający proces biblioterapii ma na celu wykrywanie i diagnozowanie oraz stymulowanie potrzeb i uzdolnień oraz wskazywanie możliwości kompensacyjnych uczestników procesu biblioterapii. 
 
Biblioterapia, w jej głównych założeniach i sposobie realizacji celów terapeutycznych, jest zbliżona do psychoterapii. Celem nadrzędnym obu rodzajów terapii jest, bowiem niesienie pomocy w: 
a. Odnalezieniu się w nowej, trudnej sytuacji. W przypadku dzieci przebywających w naszym Ośrodku, trudną sytuacją może być pierwsze spotkanie z nową grupą osób, trudności adaptacyjne, niemożność osiągania zadawalających wyników przy wykonywaniu jakiejkolwiek czynności. 
b. Zadaniem biblioterapeuty jest prowadzenie zajęć w taki sposób, aby zainteresowany był w stanie zaakceptować własną (lub cudzą) niepełnosprawność i aby mógł nauczyć się z nią prawidłowo funkcjonować. 
c. Kolejnym zadaniem biblioterapii jest pomoc w uaktywnianiu się podopiecznych 
d. Stworzenie odpowiedniej atmosfery terapeutycznej i pozytywne wpływanie na stany emocjonalne osób niepełnosprawnych, będącej w niekorzystnej sytuacji emocjonalnej, poprzez dostarczanie lektur i rozmowy o nich. 
 
  Materiałami biblioterapeutycznymi wykorzystywanymi przez nas do terapii są głównie książki, ale także inne materiały alternatywne: 
1. "Książki łatwe w czytaniu" - czyli takie propozycje wydawnicze, które odpowiadają ściśle określonym kryteriom: Sztywna oprawa, sztywne kartki, duża czcionka, odpowiedni odstęp pomiędzy literami, wyrazami i wersami, a każde zdanie rozpoczęte od nowego wiersza, Język, prosty, zrozumiały dla dziecka z obniżoną normą intelektualną, unikanie słów abstrakcyjnych, Treść oparta o realia życia dziecka, Konkretne, jednoznaczne, kolorowe ilustracje (lub dobre kolorowe fotografie), zamieszczone obok tekstu - najlepiej na sąsiedniej stronie. 
2. Książki - zabawki, czyli takie, które przypominają swym kształtem maskotki, klocki, różnego rodzaju figury do układania, ale są też wyposażone w prosty tekst lub taśmę magnetofonową z nagraną bajką terapeutyczną. 
3. Książki drukowane dużą czcionką. 
4. Książki "mówione" - nagrane na kasetach magnetofonowych. 
5. Książki wydane tradycyjną metodą typograficzną, ale uzupełnione o taśmę magnetofonową, na której nagrano ten sam tekst. 
6. Kasety magnetofonowe z różnymi efektami akustycznymi i odgłosami przyrody (szum lasu, śpiew ptaków itp.). 
7. Kasety magnetofonowe z muzyką (uspokajającą lub aktywizującą) oraz z różnego rodzaju montażami słowno - muzycznymi lub pieśniami i piosenkami. 
8. "Bity inteligencji" i karty do nauki czytania - niezbędne w rehabilitacji dzieci z uszkodzeniem mózgu (porażeniem dziecięcym). 
9. Zabawki edukacyjne i gry dydaktyczne. 
10. Filmy na kasetach wideo, wspomagające proces rehabilitacji (np. ekranizacja wybitnych utworów literackich i lektur szkolnych; lekcje języka migowego, zajęcia prowadzone metodą Paula Denisona dla dzieci dyslektycznych). 
11. Edukacyjne i terapeutyczne programy komputerowe.
 
Materiałem wspomagającym proces biblioterapii mogą być też różne przedmioty, które w sposób istotny kojarzą się uczestnikowi terapii z ważnymi dla niego wydarzeniami i mogą wywołać u niego przeżycia istotne dla przebiegu procesu biblioterapeutycznego. Mogą to być np.: widokówki, zdjęcia, maskotki, zabawki itp. 
 
Dobór środków terapeutycznych zawsze jest uzależniony od potrzeb i możliwości percepcyjnych uczestników biblioterapii oraz od celu terapii. Biorąc pod uwagę zainteresowania i gusty czytelnicze oraz specjalne potrzeby poszczególnych osób trzeba zwracać uwagę na to, aby: 
   1. Wybór tematu do rozmów (dyskusji) nie tylko był adekwatny do wieku uczestników biblioterapii i ich możliwości percepcyjnych, ale był także interesujący i bliski ich życiowym doświadczeniom (w tym także doświadczeniom czytelniczym), 
   2. Dobór materiałów czytelniczych był nie tylko zgodny z nadrzędnym celem terapii, ale budził też zainteresowanie zarówno treścią jak i formą graficzną, oprawą i innym wyposażeniem typograficznym (wykresy, tablice chronologiczne, aneksy itp.), 
   3. Proponowane materiały zostały dobrane tak, aby mogły służyć wzmacnianiu poczucia wartości czytelnika, jego autokreacji, wzmocnieniu funkcji rzeczywistości, ale bez szkody dla abstrakcyjnego, fantastycznego myślenia i aby przyczyniały się do nabycia umiejętności przeciwdziałania destruktywnym stanom emocjonalnym. 
 
  Biblioterapeuta to nie tylko doradca i przewodnik po świecie książek, to czasem osoba najbliższa dziecku. Powinna, więc posiadać pewne predyspozycje, cechy i umiejętności, jako lider, animator i doradca, takie jak? 
- Zdolność syntonii i empatii (łatwość w nawiązywaniu kontaktów i wczuwania się w sytuację osoby potrzebującej pomocy),
- Umiejąca dobrze zdiagnozować problemy i potrzeby uczestnika biblioterapii,
- Znająca bardzo dobrze literaturę,
- Posługująca się bogatym, eklektycznym warsztatem terapeutycznym,
- Umiejąca zachować się dyrektywnie lub niedyrektywnie,
- Umiejąca przeprowadzić komunikację wewnątrzgrupową,
- Podchodząca z pokorą do podmiotu i przedmiotu swojej działalności,
- Wyrozumiała dla członków grupy i dla samej siebie.
 

Cele i metody pracy

Działanie na rzecz wyrównania szans osób z upośledzeniem umysłowym, tworzenie warunków przestrzegania wobec nich praw człowieka, prowadzenie ich ku aktywnemu uczestnictwu w życiu społecznym oraz wspieranie ich rodzin. 
 (Art. 4. Statutu)
 
Misję, cele i zadania Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym pięknie opisała Pani Krystyna Mrugalska, Prezes honorowa Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym: 
   Rodzice, których dzieci zostały określone jako niepełnosprawne intelektualnie, chcą tworzyć dla nich nową rzeczywistość - szanse dla najmłodszych, nastolatków, dorosłych. I chodzi tu nie o wszechogarniającą opiekę, lecz o warunki rozwoju, zarówno fizycznego, poznawczego, jak i społecznego, skierowanego ku samodzielności i niezależności, ku aktywnemu, normalemu życiu wśród ludzi. Włączanie w każdej życiowej sytuacji i w każdej roli społecznej, z zapewnieniem odpowiedniego wsparcia oraz tworzenie sprzyjających warunków satysfakcjonującego życia w integracji są drogą, którą rodzice chcą podążyć.  
    Jednocześnie nie zapominamy o osobach głęboko i wielorako niepełnosprawnych, których stan wymaga nawet pielęgnacji, ale przez to nie umniejsza ich potrzeby doznawania szacynku, kontaktu, miłych przeżyć i zmienności wrażeń.
   Chodzi również o to, aby każda osoba niepełnosprawna była traktowana na równi z innymi ludźmi, aby nie była dyskryminowana, aby mogła cieszyć się życiem i dzięki swej niepowtarzalnej osobowości, rozwijanym talentom oraz pracy - wnosiła swój wkład w dobro ogółu.
   Rodzice chcą również dawać szense sobie, aby móc przeżyć uczucie solidarności z innymi rodzicami, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, aby znaleźć tak pożądany stan równowagi wewnętrznej, lepiej zrozumieć swoje dziecko i posiąść umiejętność mądrego wspierania go w dążeniu do bycia odrębną, radzącą sobie osobą. Także - aby lepiej organizować swoje życie i otrzymywać niezbędną pomoc i wsparcie.
   Dla wielu rodziców angażowanie się w prace Stowarzyszenia jest sposobem na przezwyciężanie cierpienia oraz obdarzanie miłością, która daje świadectwo wartości i godności człowieka bez oglądania się na jego iloraz inteligencji. Często wbrew obiegowym przekonaniom.
   Do Stowarzyszenia przychodzą także profesjonaliści, którzy mogą wnieść istotny wkład w rozwiązywanie problemów osób niepełnosprawnych intelektualnie i ich rodzin, a także znaleźć głęboką osobistą satysfakcję.
   Najważniejszymi jednak członkami Stowarzyszenia są same osoby niepełnosprawne intelektualnie. Niekwestionowaną wartością jest bezpośrednie formułowanie przez nich swoich potrzeb, oczekiwań, wniosków, ocen oraz reprezentowanie własnych interesów związanych zwłaszcza z jakością życia.
   Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym jako wspólnota obywateli dobrowolnie biorąca na siebie szereg zadań leżących w kompetencjach władz publicznych, jako organizacja pozarządowa, samopomocowa i niedochodowa jest cenną cząstką społeczeństwa obywatelskiego w demokratycznym ustroju Rzeczypospolitej Polskiej.
 
Programy i metody terapeutyczne:
 
Biblioterapia jako metoda rewalidacji   czytaj artykuł...
Ćwiczenia logopedyczne rozwijające sposoby komunikacji   czytaj artykuł...
LOGORYTMIKA z elementami psychomotoryki   czytaj artykuł...
Metoda Domana - czytanie globalne    czytaj artykuł...
Metoda Porannego Kręgu   czytaj artykuł...
Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne   czytaj artykuł...
Muzykoterapia   czytaj artykuł...
Nauka samodzielności   czytaj artykuł...
Programy Aktywności Knill   czytaj artykuł...
Rozwój zabawy u dziecka z głęboką niepełnosprawnością   czytaj artykuł...
SensoPaka - polisensoryczny program stymulacyjny   czytaj artykuł...
Terapia zajęciowa   czytaj artykuł...
Terapia żywienia jako element pracy z dzieckiem niepełnosprawnym   czytaj artykuł...
Wpływ wcześniactwa na rozwój mowy i komunikacji   czytaj artykuł...
Zajęcia plastyczne - terapia przez sztukę   czytaj artykuł...
Zastosowanie terapii polisensorycznej w terapii dzieci niepełnosprawnych intelektualnie   czytaj artykuł...
 
Poradniki dla Rodziców:
Twoje dziecko jest inne   pobierz artykuł w pliku PDF...
 
 

Losowe zdjęcie

2.jpg

Kontakt

Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób
z Niepełnosprawnością Intelektualną
Koło w Przemyślu

ul. Wybrzeże Ojca Św. Jana Pawła II 78
37-700 Przemyśl

Tel / Fax: +48 16 677-89-18
E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
KRS: 0000015000
Konto: 79 8642 1155 2015 1506 7627 0015

Nasz Youtube